چکيده مقاله

موضوع : روابط عمومی ها و رسانه ها : همکاریها و نیازها متقابل

نویسنده : علی میر سعید قاضی

نویسنده در مقدمه هدف این نوشته را تشریح علل پیدایش ،شیوه عملکرد ، اهداف و رسالت ها روابط عمومی درکشور و در بستر فرهنگ اسلامی عنوان می کند. وی در این راستا از یک تحقیق اسنادی سود می جوید و می گوید در این راه از کتاب هایی که درباره روابط عمومی به زبان های بیگانه و فارسی وجود دارد وهمچنین اظهارنظرها ، مصاحبه ها و نوشته هایی که دردسترس بوده بهره مند شده ام .

سپس به تعریف روابط عمومی از دیدگاه انجمن جهانی روابط عمومی در سال 1955 می پردازد و می گوید روابط عمومی بخشی از وظایف مدیریت سازمان است . عملی ممتد ، مداوم و طرح ریزی شده که از طریق آن افراد و سازمان ها می کوشند تا پشتیبانی ، تفاهم و همکاری کسانی را که با آنها سروکار دارند و یا در آینده سروکار خواهند داشت بدست آورند و با اقدامات ارتباطی و تدابیر دیگر به خلق گرایشهای مطلوب بپردازند و گرایشهای مخالف را ازمیان بردارند.

در ادامه وی به تفاوت معنی روابط عمومی در حال حاضر با معنی آن در قرون گذشته اشاره می کند و می گوید روابط عمومی تاریخی به قدمت تاریخ اجتماعی بشر دارد و مربوط به زمان و کشور خاصی هم نیست اما در حال حاضر شاخه ای از مدیریت نوین تلقی می شود . اکنون روابط عمومی بازوری ارتباطی مدیریت است . وی سپس به بررسی جایگاه روابط عمومی در نظریه سیستم های مدیریت پرداخته و می گوید : سیستم عبارت است از یک مجموعه واحد ، متشکل از اجزای مرتبط به هم دریک شکل مطلوب و ایده ال این اجزا به طور منظم با یکدیگر هماهنگی و همبستگی متقابل دارند .

در ادامه نویسنده به تقسیم بندی سیستم ها با توجه به محیط خارجی اشاره می کند و دو نوع سیستم باز وبسته را باز می شناسد در این تعریف سیستم بسته سیستمی است که با استفاده از نیروی داخلی و بدون ارتباط با محیط خارج می تواند به کار خود ادامه دهد اما سیستم باز از طریق ارتباط دائم با محیط خارج رشد و تکامل می یابد.

طبق تعریف نویسنده روابط عمومی برای دستیابی به اهدافی چند در مدیریت جدید به وجود آمد 1- ایجاد افکار مساعد و خلق گرایشهای مطلوب درمیان گروه های داخل و خارج سازمان 2- شکل گیری افکار و جهت دادن به آن دسته از تفکرهایی که هنوز شکل و حالت مخصوص و مشخصی نگرفته اند 3- تغییر افکار و نظرات نامساعد 4- بلااثر گذاشتن و عقیم گذاشتن عقاید و نظریات خصومت آمیز 5- حفظ و نگه داری افکار وعقاید مساعد .

پس از این نویسنده به نقد روابط عمومی در ایران پرداخته و می گوید : با وجود اینکه بیش از چهار دهه از ایجاد دفاتر روابط عمومی درایران می گذرد پیشرفت روابط عمومی درایران قابل توجه نبوده است روابط عمومی درعصر شاهنشاهی واحدی دروغ پرداز و درخدمت تمجید از مدیریا وزیر ضد مردمی بوده است  و ارتباط بین افراد و مدیریت سازمان و از سوی دیگر ارتباط کارکنان سازمان و جامعه در آن دنبال نشده است. خبرهای روابط عمومی دروغ بوده است و جهت عوام فریبی و خیانت به مردم به رسانه ها داده می شد و گذشته از استثنا ها و نمونه های نادر تصویر روابط عمومی در رژیم گذشته بهتر از این نبوده است .

علی میرسعید قاضی در پایان مقاله خاطرنشان می کند که باید به روابط عمومی به عنوان شغل و حرفه ای نگریسته شود که دارای مبانی علمی ،مهارت های فنی و توانایی های هنری است . وی برای نگارش این مقاله از 6 منبع انگلیسی و 6 منبع فارسی سود جسته است.


فرزانه نزاکتی